24-07-08

België als confederatie?

Federatie, confederatie of onafhankelijke republieken?

zit ik juist als ik stel dat separatisme een politieke beweging/strijd is die streeft naar méér onafhankelijkheid en méér zelfbestuur, terwijl de uitkomst van deze strijd zoiezo het confederale model blijkt te zijn - volgens wat we hebben kunnen zien doorheen de geschiedenis?

maar een confederatie kan ik niet zien voortvloeien uit een federale staat, vermits de machtsbelangen dan immers binnen het voortbestaan van de grootgrondgebiedelijke unie zitten.

een confederatie zie ik enkel ontstaan uit een volledig zelfbestuur, dat later gezamenlijke belangen ziet met andere onafhankelijke buurstaten - niet dat ik voorstander ben van de confederatie zoals wij ze kennen

het gevaar van een belgische confederatie is dat ze toelaat dat de unioniserende krachten nog steeds een wettelijke macht en strijd kunnen uitvoeren in de parlementen

in de confederatie kan gemakkelijk een unioniserende 'integratie' plaatsvinden die leidt tot de unie. maw, verdragen worden gemakkelijk omgezet in supranationale instellingen, ofte, de confederatie wordt gemakkelijk terug omgezet in de federatie.

In de vlaamse onafhankelijkheidsstrijd is het aldus aangewezen geen genoegen te nemen met een confederaal belgië

Men zou in de toekomst in élke onafhankelijke republiek grondwettelijk moeten vaststellen dat het ontoelaatbaar is supranationale instellingen te installeren, en alle samenwerking te laten baseren op samenwerkingsverdragen.

Enkel dan wordt het gevaar van de grootgrondgebiedelijke grote staat waar het kleine individu niets meer te zeggen heeft ontweken, en enkel dan wordt politiek terug gevoerd rond de politieke discussie, en niet rond de communautaire machtsspelletjes. Het onafhankelijkheidsstreven is een strijd tegen het politieke tijdsverlies in zaken die er toch niet toe doen... want geef toe, wat hebben we nu aan unionaire belgicistische en europeanistische vlaggenzwaaiers?

28-06-08

Olivier Maingain, de zelfbenoemde 'liberaal'

FDF-voorzitter Olivier Maingain speelt manipulatief spelletje

decoration Voor de voorzitter van het FDF Olivier Maingain voert Vlaanderen het programma van het Vlaams Belang uit door mensen te discrimineren op basis van taal. Hij vraagt de Vlaamse partijen de reglementen te veroordelen die uitsluiten op basis van taal.

Maingain zegt dat de internationale conventies stellen dat het taalcriterium geen voorwaarde mag zijn in verband met het uitoefenen van de basisrechten. Hij verwijst naar het verkrijgen van een eigendom en naar sociale bijstand. Om de onderhandelingen over een staatshervorming tot een goed einde te brengen, moeten Franstaligen en Vlamingen volgens Maingain "de basisrechten op dezelfde manier lezen".


De FDF-voorzitter reageert positief op Groen!, dat de taalvoorwaarden uit de Vlaamse Wooncode wil herzien. Hij vraagt de andere Vlaamse partijen te zeggen dat "die methodes voor eeuwig verbannen zullen worden" en hun lokale mandatarissen onder druk te zetten de maatregelen in te trekken. "Uiteindelijk wordt hier een beleid gevoerd het Vlaams Belang waardig: mensen uitsluiten op basis van taal, dat is wat het Belang voorstelt in zijn programma", besluit Maingain. (belga/tdb)

Het moet gezegd worden dat Olivier Maingain goed kan zeggen hoe het feitelijk niet is. Zo stelt de man dat het discrimineren van bepaalde bevolkingsgroepen in hun dagdagelijkse doen en laten een typisch VB-discours is. Niets is minder waar. De grote scheidingslijn tussen het discours van het VB en het discours van de andere één-pot-nat-partijen is het al dan niet bepleiten van sterke grenzen (integratiebeleid, tewerkstellingsbeleid).

Het VB is zowat de énige partij die pleit voor sterke grenzen, terwijl de andere pleiten voor zwakke grenzen. En laat je niet verwarren, IK-partijen als deze van Jean-Marie Dedecker of Nicolas Sarkozy zijn niets meer dan partijen die rechtse verkiezingspraat verkondigen, maar in het parlement én in de kleine lettertjes van hun programma met linkse hand (zullen) regeren, en uiteindelijk de grenzen nog wat meer open trekken.

Nu, waarom breng ik de sterkte van de staatsgrenzen nu in verband met het discrimineren van bepaalde bevolkingsgroepen? Omdat het ene een directe invloed heeft op het andere. Ik leg uit :

Hoe sterker de staatsgrenzen (integratiebleid, tewerkstellingsbeleid) zijn, hoe minder sociale problematiek er heersen zal tussen de verschillende bevolkingsgroepen (van verschillende etnische afkomst). Hoe minder sociale problematiek er heerst tussen de verschillende bevolkingsgroepen, hoe minder noodzaak er zal zijn aan maatregelen om deze sociale ongelijkheid de wereld uit te helpen (en dit om zowel cultuurprotectionistische als economische redenen).  En uiteindelijk; hoe minder sociale maatregelen nodig zijn, hoe minder sterk er zal moeten gediscrimineerd worden op vlak van sociale kwesties, en mbt dit voorbeeld op het vlak van de woningmarkt. 

In deze materie maak ik dus géén onderscheid tussen positieve of negatieve discriminatie, begrijpende dat positieve discriminatie en negatieve discriminatie onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn : zo is het bevoordelen van de ene groep per definitie het benadelen van de andere groep.

Vice versa kan men nét dezelfde redering volgen en concluderen dat hoe zwakker de staatsgrenzen zijn, hoe sterker de benodigde discriminatie op vlak van sociale kwesties zal moeten zijn.

Nu heb je in het politieke spectrum één grote breuklijn : collectivisme versus individualisme.

Het eerste, collectivisme, gaat uit van de verschillende bevolkingsgroepen en zal aldus deze verschillende bevolkingsgroepen verschillend gaan benaderen met behulp van bvb positieve of negatieve discriminatie.

Het tweede, individualisme, gaat er van uit dat de wet op gelijkmatige wijze van toepassing is op élk individu uit de samenleving.

Aldus kan men via het inzicht dat sterke grenzen minder discriminatie nodig maken concluderen dat sterke grenzen in principe HET streefdoel van de vrijheidsgezinde individualisten zou moeten zijn.


decoration

En nu trek ik deze conclusie terug in verband met de stelling van Olivier Maingain dat zulke (taal-)discriminatoire maatregelen typische VlaamsBelang-maatregelen zouden zijn. 

Akkoord, het is waar dat het Vlaams Belang steevast meestemt met zulke maatregelen, maar dit is louter een cultuurprotectionistisch gevolg van het feit dat de grenzen van deze staat al zovele decennia worden opengetrokken tot in het absurde toe. Want inderdaad, wanneer sterke landsgrenzen (integratiebeleid, tewerkstellingsbeleid) niet bestaan, dan is de énige laatste cultuurprotectionistische en economisch-protectionistische stellingname die nog enig iets helpen kan discriminatie van bevolkingsgroepen.

Dit is dus de reden waarom ik stel dat extreemrechts de individualistische toer op moet gaan, vermits zowel extreemrechts als het (ultra-vrijheidsgezinde) individualisme wel varen bij het sluiten van de grenzen; het is hun beider raakvlak.

En laat deze zelfverklaarde liberalen als Maingain, Verhofstadt of aanhangers maar in de waan dat zij vrijheidsstrijders zijn, terwijl ze nét zélf de grenzen openstellen, en dus discriminatie van deelcollectieven van de voltallige bevolking STIMULEREN.

Het nieuwe Verzet is in de opmars - in naam van de vrijheidsstrijd - en dit keer komt zij uit rechts-nationalistische hoek. Laat ons samen strijden tégen het openstellen van de grenzen, en laat ons voorlopig nog éven het zware interculturele én sociale conflict waar we op afstevenen uitstellen door hier en daar nog enkele cultuurprotectionistische wetten toe te passen.

Of hoe ik eigenlijk stel dat Olivier Maingain niets anders is als een Franstalig kind op een tweetalige school dat jaren lang een vlaamstalig kind heeft uitgesloten op de speelplaats, en vervolgens, wanneer na al die jaren dat Vlaamstalige kind een steek teruggeeft, Franstalig Maingainke gaat klagen bij Meester Europa dat het allemaal niet eerlijk is...

Maingain is een manipulator, hij is een zoveelste zelfbenoemde liberaal die zélf de oorzaak is van het verval van de vrijheid van het individu. En dat vervak uit zich op zovele manieren... zowel op het vlak van discriminatie en collectivisme, maar ook op het vlak van socialisering, veiligheidsmaatregelen, herverdeling... 

Daarom : sluit de grenzen NU! En Lang Leve het Europa der Volkeren!

 

 

19-04-08

Kritiek op links-collectivistisch solidariteitsideaal (mbv. Hegel)

De bewustzijnsfilosofie van Hegel als vernietigende logica voor het economisch-links-collectivistisch solidariteitsideaal.

Dit is een logische redering uitgewerkt met behulp van de bewustzijnsfilosofie van Hegel om het linkse solidariteitsideaal, dat steunt op het gelijkheidsbeginsel, onderuit te halen. Ook haalt deze theorie het principe van ontwikkelingshulp onderuit. Ontwikkelingshulp is evenals collectieve solidariteit mijn inziens een gevaarlijk principe dat niet zomaar mag uitgevoerd worden omwille van maar al te gemakkelijke ongewenste en averechtse effecten. Zo leidt solidariteit maar al te gemakkelijk tot armoedebestendiging, economisch en cultureel verval en een heus profitariaat - ondanks de goede bedoelingen van de solidairen. Zo leidt ontwikkelingshulp eveneens maar al te gemakkelijk tot armoedebestendiging, verdoving van de publieke opinie in het ontwikkelingsland en een heus internationaal profitariaat.

Nu volgt mijn redenering die steunt op Hegels filosofie :

Volgens Hegel doet elk individu doorheen zijn leven aan waarheidsbevinding. Het is het zoeken naar de waarheid die schuil gaat achter het leven. Deze zoektocht deelt hij onder in verschillende stadia. Het tweede stadium is deze van het zelfbewustzijn, dit treedt op wanneer men inziet dat ook andere individuen een eigen bewustzijn vertonen (= het optreden van het respect voor de ander). Door deze interactie tussen verschillende 'ik'-personen treed er een interpersoonlijk conflict in werking tussen de verschillende individuen. Dit conflict leidt volgens het monetair overlevingsstelsel tot een bepaalde verhouding tussen deze twee individuen. Dit ontaardt in een toestand waar de één de meester is over de ander en de ander de knecht is onder de één. Dit noemt Hegel de Meester-Knecht-Dialectiek.


decorationHegel stelt (terecht) vast dat de persoon in de toestand van de Meester stagneert in de ontwikkeling van zijn zelfbewustzijn - deze blijft immers in het vroegere stadium van zelfbewustzijn vertoeven dat nog niet heeft leren leven met het feit dat ook anderen zelfbewust zijn en staan op hun eigen onafhankelijkheid; de Meester denkt maw dat hij nog steeds een onafhankelijke is (wat absurd is vermits hij de knecht nodig heeft). De Meester staat dus achtergesteld in de ontwikkeling van zijn zelfbewustzijn.


De Knecht daarentegen (de ondergeschikte) is in staat om meer en meer zelfbewustzijn en zoektocht naar de waarheid achter de dingen te vervolledigen. De ontwikkeling van zijn zelfbewustzijn gaat verder omwille van het feit dat deze nu duidelijk en hard wordt geconfronteerd met het feit dat hij niet onafhankelijk is als individu, maar wel degelijk afhankelijk. Dat is een meer zelfbewuste vorm van besef dan het besef van de Meester die nog steeds in de waan blijft dat hij een individueel onafhankelijk schepsel is in zijn interactiemilieu.

Dit is een versimpelde maar correcte analyse van de zelfbewustwording van het individu in een conflictgebonden monetair stelsel.

Dit Hegeliaans denken ga ik nu afschieten op de VRAAG waarom het nu net komt dat het linkse solidariteitsideaal nu toch steeds deze ongewenste effecten naar voren doet treden . Waarom werkt het linkse solidariteitsideaal averechts op lange termijn?

Antwoord

Solidariteit draait verkeerd uit (profitariaat, economisch verval, cultureel verval, verval onderwijsniveau, armoede, ...) indien de arbeidscapabele uitkering-trekkende (die dus in staat zou moeten zijn toch wel iets te presteren binnen de economie) in de rol van de Meester terechtkomt, terwijl de uitkering-betalende in de rol van de Knecht terechtkomt.
Deze toekenning van rollen zal steeds voorkomen in de staat met een collectivistische opvatting, met een collectivistisch geïnspireerde solidariteit. Getuige daarvan zowat alle sociaaldemocratiën.

De Knecht zou volgens Hegel immers de aanzet moeten krijgen tot een betere ontwikkeling van het zelfbewustzijn (want hij breekt nu met zijn autonoom bewustzijn, hij breekt met het besef dat hij een onafhankelijk individu is - terwijl de Meester dat niet doet).
Maar in onze samenleving zien we een pervers effect : de arbeidende blijkt de Knecht te zijn (immers : de arbeidende klasse blijkt in de sociaaldemocratiën zelfbewuster te zijn) en de uitkering-trekkenden blijken de Meester te zijn (immers : heeft in de sociaaldemocratiën een achtergesteld zelfbewustzijn, een oppervlakkerige visie op mens en maatschappij). Dit leidt ik dus af uit Hegels niet te ondergraven logica.

 

decorationHet perverse effect houdt in feite in dat de arbeidende klasse (de Knechten) de economische activiteit LEIDT (in beweging houdt), terwijl de niet-arbeidende klasse (de Meesters) zelfs niet eens meer leiden moet, niets moet en enkel profiteren moet (kan). DIT feit dat de uitkering-trekkenden géén enkele dwang tot eigen inbreng aan de economie voelen kunnen of voelen mogen (dankzij het collectivistische linkse solidariteitsideaal) bewerkstelligd een neerwaartse spiraal wat betreft kennisverwerving, een neerwaartse spiraal van ontwikkeling van het eigen individuele zelfbewustzijn en een neerwaartse spiraal van welvaart en koopkracht bij de Meestersklasse (uitkering-trekkenden).

Conclusie :

De niet tegen te spreken logische redenering van Hegel (de Meester-Knecht-dialectiek) BEWIJST dat het collectivistische en linkse solidariteits-ideaal enkel kan uitmonden in perverse effecten, en dat gebeurt net omwille van het feit dat de steun-trekkende in de rol van de Meester (onafhankelijk-voelende) wordt geduwd.
De linkse en op gelijkheidsbeginsel steunende collectivistische opvatting dat elk lid van de samenleving moet gesteund worden door de gehele samenleving - zonder of amper met voorwaarden - wordt aldus onderuitgehaald mbv Hegel, ironisch genoeg een door de economisch-linkse kaste hoog gewaardeerd denker.

Net die collectivistische opvatting ligt immers aan de basis waarom de steuntrekkende in de Meesterrol wordt geduwd : zij ontneemt de kans aan de steuntrekkende om door te groeien in zijn zelfbewustzijn, zij ontneemt de steuntrekkende het gevoel van afhankelijkheiddecoration door niets in de plaats te vragen. Of hoe een morele 'verworvenheid' in het rationele nadeel kan vervallen. 

Een mooi voorbeeld is Wallonië, waar de links-collectivistische solidariteit al 30 jaren hoogdagen viert (mede dankzij de gigantische transfers vanuit Vlaanderen en het federale systeem) - doch enkel en alleen het tegenovergestelde bewerkstelligd.


Men mag het rationele denken binnen de politiek niet ontkennen. Collectivistische solidariteit moet door élke rationalist bekritiseerd worden.