27-07-08

Volkssoevereiniteit, deportaties of multiculturaliteit?

Europa heeft nog nooit zulk een explosieve situatie gekend. Een voorbeeld.

 

  • VN-bestuur vindt Kosovo iets te onafhankelijk

    NEW YORK - (Belga) Het VN-bestuur in Kosovo, UNMIK, beklaagt zich over de (te) kleine rol die de regering in Pristina hem nog toebedeelt. Voor de VN-Veiligheidsraad in New York zei UNMIK-chef Lamberto Zannier vrijdag dat de Kosovaarse Albanezen sedert het in werking treden midden juni van de (door de VN opgestelde) grondwet de macht en verantwoordelijkheid van een "soevereine staat" nastreven.

    "Ook al heb ik krachtens VN-resolutie 1244 de macht om besluiten te nemen, ik heb geen middelen om die in de praktijk om te zetten", betreurde de Italiaanse diplomaat. In grote delen van het landje is zijn "invloed" en autoriteit nagenoeg geheel verdwenen. Wat de zaken er nog ingewikkelder op maakt, is volgens Zannier, die in juni de Duitser Joachim Rücker opvolgde, het uiteengroeien van de Kosovaars-Albanese meerderheid en de Servische minderheid in het noorden van het land/de provincie. De Serviërs hielden er zelfs gemeenteraadsverkiezingen, die door Zannier overigens "ongeldig" werden verklaard. Maar ook de regering in Pristina, die haar bestaan aan de VN te danken heeft, keurt wetgeving goed en neemt beslissingen zonder daarvoor de toestemming van de VN-afgevaardigde te vragen.
    BELGA

Vaak opkomende rechtse kritiek op de onafhankelijkheid van Kosovo is dat Kosovo voornamelijk is geïnfiltreerd geweest door Albanezen, en dat zij na onafhankelijkheid toenadering zullen zorgen tot Albanië, in de vorm van een unionisering, of federalisering, wat een direct gevolg zou hebben op het aantal Islamieten in de EU. Deze kritiek uit terechte angst voor de opkomende Islamisering van Europa en haar Eurocratische globalisten/olligarchen, die enkel maar dromen van de religieuze onderwerping. Machtsverwerving en onderdrukking is van alle tijden, en ook van de onze. Het is volstrekt absurd te denken dat onze Eurocratische leiders het goed met ons voor zouden hebben.

 

De situatie is explosief, en de Islamisering staat voor de deur. Maar wilt dit zeggen dat we in het geval van Kosovo, of van de faciliteitsgemeenten, of ver geïslamiseerde of 'ge-allochtoniseerde' steden het separatistisch en kleinregionalistisch ideaal moeten laten varen? Wetende dat het separatistisch en kleinregionalistisch ideaal spreekt in functie van een bestuur, dichter bij het kleinere volk, en dus het individu. Wetende dat het separatistisch en kleinregionalistisch ideaal spreekt in functie van een definitieve vernietiging van de grote bureaucratische meer-lagen-staat, waar we allen schrik voor zouden moeten hebben (indien we toch IETS zouden hebben geleerd uit de geschiedenis).

 

Neen, de huidige explosieve situatie en de nakende Islamisering zijn allesbehalve een reden om dit separatistisch kleinregionalistisch ideaal te laten varen. Zodoende moet men zich ook niet laten vangen door dergelijke 'moeilijkheden', die artificieel gecreëerd zijn door het opengrenzenbeleid, zowel in de faciliteitsgemeenten (kleine schaal) als in Kosovo (grote schaal).

 

Het is waar dat het moelijk is te stellen dat Kosovaren geen recht op volkssoevereiniteit zouden hebben, omdat hun ouders door politieke wanbeleid zonder integratie dat grondgebied mochten overbevolken met Islamieten, dragers van het expansie-gerichte Islamistische regime. Het is dus moeilijk de huidige (islamitische) burgers te veroordelen omwille van een oude foute politiek, zodoende de oude autochtonen en hun cultuur van oorsprong te beschermen tegen vernietiging.

Men kan individuen immers niet bestraffen voor de fout van het open-grenzen-ideaal en het multiculturalisme.

 

Het is idd een moeilijkheid, maar een moeilijkheid die ideologisch niet toelaat het principe van 'volkssoevereiniteit' te schenden.


Ik pas het geval Kosovo toe op mijn zienswijze van hoe men hiermee als separatist moet omgaan (een kritiek op de veelgehoorde rechtse stelling dat Kosovo geen onafhankelijkheid zou verdienen).

Men moet afleren een reactionaire speelbal van de geschiedenis te willen zijn.

Volkssoevereiniteit is heilig. Volkssoevereiniteit is de weg naar vrede.

Echter is er door het open-grenzen-wanbeleid in vele territoria over de wereld een uiterst explosief mengsel gecreëerd, dat de weg van volkssoevereiniteit in het gedrang brengt - want autochtonen zouden weleens minderheden kunnen worden.

Maar men moet vooral afleren een reactionaire speelbal van de verdorven geschiedenis te zijn.

Het is tijd dat wij ons als individu en als mens, en uiteindelijk als maatschappij, gedragen op een hogere moralistische schaal.
Deze schaal is dat intermenselijk conflict ten alle koste (behalve ten koste van élk individu) bestreden moet worden.

Daarom moet men leren leven met de geleden schade.

Bekijk het als een mensenleven : spijt brengt je nergens verder, leren leven met de spijt is de weg naar een verdere en betere uitbouw van je eigen leven.

Net zo moet men leren leven met de schade is berokkent door de multiculturalisten en de open grenzen.

Met de islamieten die hier leven moeten we verder.

Ik zeg niet dat we met de islam verder moeten, maar wel met de huidige dragers van deze collectieve islam. Zij zijn burgers geworden, in europese staten waar burgerschap zo goed als niet meer bestaat, omwille van de vele verschillende culturele normenstelsels.

Ik zeg niet dat we met de islam verder moeten, maar zeer zeker wel met elk individu op ons grondgebied - tenzij ze weliswaar bewezen crimineel gedrag vertonen.

Individualisme, volkssoevereiniteit, separatisme, anti-collectivisme, republiek en sterke grenzen, allen krachttermen van de toekomst, de krachttermen die de conflictbestrijding in pacht houden.

Elke andere houding - of die nu multicultureel of deportatiegericht is - zal ontaarden in een regelrechte burgeroorlog.

Wie dat nu nog steeds niet inziet is zo blind als een mol.

Conflictbestrijding, nu!!

 

 

21-04-08

Onderscheid collectivisme en individualisme

Cultureel-rechts individualisme is de weg naar conflictbestrijdend denken. 

Cultureel-links is ontsproten uit het collectivistische denken. Dit is een betoog dat weergeeft waar het fundamenteel verschil tussen het collectivisme en het individualisme in feite ligt, dit terwille het cultureel-rechtse individualistische denken aannemelijker te maken.

 
Ikzelf (cultureel-rechtseling) ga uit van het ONgelijkheidsbeginsel - iedereen is anders, draagt andere waarden en normen met zich mee (zeker het geval binnen een multi-etnische samenleving), heeft andere kwaliteiten, heeft andere (soortelijke) intelligenties, enzovoorts.

Volgens mij heeft politiek slechts één tweezijdig doel : het stimuleren van maatschappelijke harmonie (dwz. harmonieus samenleven tussen alle burgers) enerzijds

Maatschappelijke harmonie kan men enkel bewerkstelligen door het bestrijden van alle vormen van maatschappelijk conflict. En dus ook interpersoonlijk conflict. Dit conflict kan dus zowel inter-individueel als inter-collectief plaatsvinden.

decorationDe huidige samenleving, systeem, sociologen gaan er van uit dat iedereen wél gelijk is, of toch wenselijk dient te zijn. Dit is echter een wereldvreemd denken. Zij hangen allen het gelijkheidsbeginsel aan.

 
Het gelijkheidsbeginsel heeft negatieve gevolgen voor het streven naar maatschappelijke harmonie.

Zo ligt het gelijkheidsbeginsel aan de basis van talloze mensenrechten die louter cultureel en tijdsgebonden zijn, maar allesbehalve universeel (bvb het recht op religie dat het individu/collectief schaadt en conflict stimuleert).
Heel ons recht is op het gelijkheidsbeginsel gebaseerd en aldus collectivistisch ingesteld : zij schrijft collectieve wetten en collectieve straffen en wanneer individuen deze collectieve wetten schenden zullen zij idealiter deze collectieve straffen over zich heen krijgen. Dit impliceert allerlei onrechtvaardigheden en daarom vindt men allerhande regeltjes uit mbt bvb toerekeningsvatbaarheid, voorbedachte rade, enzovoorts. Ik sta achter het individualistisch recht waar de dader wordt aangepakt op zijn invloed op het individuele en dus universele mensenrecht 'het Recht op Zelfbehoud'. In een samenleving waar dit universeel (en niet-cultureel gebonden, noch tijdsgebonden) unieke Mensenrecht nooit wordt geschonden heerst geen interindividueel of intercollectief conflict, maar slechts maatschappelijke harmonie.
Het gelijkheidsideaal laat bvb ook democratie toe - democratie is en blijft een stelsel dat conflict stimuleert, of toch tenminste groepen tegen elkaar opzet.
Het gelijkheidsbeginsel laat bvb ook toe dat ons onderwijssysteem ervan uitgaat dat iedereen gelijk is en dezelfde intelligenties bezit - ons onderwijs onderwijst elk kind op eenzelfde manier en met dezelfde stof/interessegebieden. Onze kinderen worden niet onderwezen in het vergroten van hun potentieel door hun persoonlijke sterke kanten en intelligenties te ontwikkelen, maar worden onderwezen in een 'leerplan' dat een allegaartje van collectieve kwaliteiten doet vergroten.

Het gelijkheidsbeginsel laat toe dat ook onze economie ervan uitgaat dat iederéen gelijk dient te zijn, bvb man en vrouw. Dit heeft bvb als gevolg dat men gemakkelijker de opvoeding van het eigen kind opgeeft voor carriërekeuzes, veelal uit louter financiële noodzaak. decorationEen ander pervers effect van het gelijkheidsbeginsel in ons economisch systeem is dat we in Vlaanderen bvb met een economie zitten die gemaakt is voor en door de blanke vlamingen, aangepast op onze gezamenlijke collectieve blanke vlaamse kwaliteiten - dit maakt het extra moeilijk voor bvb individuen van een andere etnische afkomst om hun persoonlijke en cultureel-meegegeven kwaliteiten te ontwikkelen in de economie; gevolg zijn etnisch-economische klassen = conflict.

En zo kan ik blijven doorgaan over zowat elk maatschappelijk aspect : het gelijkheidsbeginsel zet steeds collectieven en individuen tegen elkaar op, direct of indirect.



Vermits cultureel-rechts de verdedigingslinie wordt tégen intercultureel conflict zal cultureel-rechts ten aanzien van het collectivisme naast verdedigingslinie tevens neigen een aanvalslinie te worden. Individualisme moet en zal de factor zijn die het irrationele collectivisme aanvallen zal.


Een cultureel-rechts collectivistisch denken streeft naar het verdedigen van de eigen kudde - en aldus zal zij intercultureel conflict stimuleren (dankzij de vreselijke fout van de multicul), zij zal deel uitmaken van de culturele oorlog tussen de identitaire collectieven.

Een individualistisch cultureel-rechts kan aanspraak maken op extra wetenschappelijke (zoals bvb het onderzoek naar het waarom dat vrouwen nu vaker thuisblijven voor het kind ipv te werken = ongelijkheidsdenken) en rationalistische argumenten (bvb de individuele allochtoon aanspreken dat de multicul in zijn eigen nadeel werkt, als je een collectief als 'de moslims' of 'de turkse gemeenschap' aanspreekt hierop zal je geen gehoor krijgen).
Een individualistisch cultureel-rechts denken streeft niet naar het verdedigen van de eigen kudde maar naar het verdedigen van totale maatschappelijke harmonie, en dus naar het verdedigen van élk individu (ipv een deelbevolking = eigen kudde) - en aldus zal zij pogen intercultureel conflict te verminderen, zij zal trachten de culturele oorlog tussen de identitaire collectieven op te heffen, niet via een multicul-waanbeeld maar via een rationalistisch wetenschappelijk beschouwen van wat de mens nu nét is : en dat impliceert een beschouwen van de mens als een uniek en ongelijk individu.

Ik heb het over een doorgedreven rationalisme, ik heb het over ongelijkheidswetenschap. Ik heb het over een Tweede Verlichting.

Ik heb het enkel over cultureel-rechts omdat cultureel-rechts nu eenmaal als enige aanspraak kan maken op het ongelijkheidsdenken. Vrijheidsstrevers (zoals de liberalen van 2 eeuwen terug) kunnen daar ook aanspraak op maken, als ze bereid zijn rationeel en ongelijk de mens te gaan beschouwen.

Samengevat :
- een collectivist denkt in termen van het gelijkheidsbeginsel, denkt irrationeel en kan geen aanspraak maken op een Tweede Verlichting, waardoor hij niet op een adequate manier het intercollectief conflict kan trachten te verwijderen.
- een individualist denkt in termen van het ONgelijkheidsbeginsel, denkt rationeel en kan wél aanspraak maken op een Tweede
Verlichting, waardoor hij wél op een adequate manier het intercollectief conflict kan trachten te verwijderen.



De samenleving is meer dan de delen alleen, maar dat impliceert niet noodzakelijk het collectivistisch denken als gerechtmatigde denken.

decoration

Akkoord - 'een samenleving is meer als louter de delen (individuen)'... je hebt immers ook sociale netwerken tussen deze individuen. Maar dien je daarom het collectivistische denken aan te hangen. Allesbehalve. Wenselijk zou zijn dat eerst zou weten wat die delen nu nét zijn/inhouden vooraleer je dat 'meer' (deze sociale netwerken) kan toelaten zichzelve te ontwikkelen (ik denk hier bvb aan religieuze netwerken). Sociale netwerken hebben voornamelijk conflictueuze gevolgen - en dat ontgaat de huidige politici, gelijkheidsdenkers, sociologen volledig.
Een sociaal netwerk is idealiter uniek en alleenstaand over het gehele grondgebied, over het gehele arbeids- en woongebied, over het gehele politieke gebied; want dan heerst er geen intercollectief conflict (of geen conflict tussen verscheidene sociale netwerken. Dit kan trouwens enkel in een kleinregionalistisch, cultureel-soeverein (monocultureel) en volksparlementair gebied binnen een vredevolle grootgrondgebiedelijke confederatie.

In naam van de conflictbestrijding.

03-04-08

Identiteit : Deel 3

Kritiek op het cultureel-links identarisme en het grootgrondgebiedelijk cultureel-rechts identarisme. Deze kritiek komt in DRIE delen.

decoration

Deel 1 : hier

Deel 2 : hier

Deel 3 : over de sterke collectieve staatsidentiteiten en hun positieve invloed op de ontwikkeling van het individu enerzijds en de maatschappelijke harmonie anderzijds

 

5. De sterke collectieve staatsidentiteiten moeten ten dienste staan van de verschillende levensgemeenschappen 

De levensgemeenschappen (één per kleinregionale staat) zijn pas levensvatbaar wanneer het gemeenschappelijk draagvlak wat betreft verwachtingen voor ALLE individuen binnen deze levensgemeenschap geldt. Dit wil zeggen dat elk individu in dusdanige identitaire toestand leeft dat deze kan verwachten hoe het andere individu uit dezelfde identitaire toestand zal reageren op bepaalde evenementen in het dagdagelijkse leven. De sterke collectieve staatsidentiteit staat aldus ten dienste van de levensgemeenschap in die zin dat zij de individuen er toe brengt vredevoller en constructiever met elkaar om te springen in het dagdagelijkse leven.     

  

5a. De sterke collectieve staatsidentiteiten moeten zich projecteren op de relaties tussen de individuen, en dus op het openbloeien van ‘het eigen ik’ van elk individu

Hoe sterker de collectieve staatsidentiteit, hoe sterker de relaties tussen de individuen tot uiting zullen komen in het maatschappelijke samenleven. Deze stelling haal ik uit het rationele besef dat individuen onder een sterke vorm van sociale of culturele cohesie veel diepere relaties ontwikkelen dan onder een zwakke vorm van sociale/culturele cohesie. De sterkte van deze sociale of culturele cohesie zal groter zijn naarmate de Europese kleinregionale volkse Staat over een grotere culturele soevereiniteit beschikken kan. Daarom pleit ik voor een volledige culturele soevereiniteit van de Europese lidstaten.

Hoe sterker dus de relaties tussen de individuen tot uiting komen, hoe meer deze individuen constructief met elkaar zullen interageren, discussiëren, handelen en samenleven. Aldus zou men moeten stellen dat de sterke collectieve staatsidentiteiten ten dienste staan van dit constructief ageren tussen de individuen onderling. Zij zullen m.a.w. meer en meer naar elkaar toegroeien naarmate ze via sterk-monoculturele aangelegenheden met elkaar in contact treden. Aldus zal de sterke collectieve monoculturele staatsidentiteit het openboeien van ‘het eigen ik’ van elk individu stimuleren. Deze stimulatie is te wijten aan het feit dat menselijke individuen ‘karakterieel en identitair openbloeien’ naarmate ze zich kunnen profileren in een bestaande orde van culturele regels, waarden en normen. Dit is in essentie waarom ik eerder heb gesteld dat identiteit slechts een middel is, en geen individueel gegeven waar éénieder zomaar recht op heeft. De sterke collectieve staatsidentiteit is m.a.w. NIET eigen aan het individu zelve, en dus niet individueel, maar louter een middel om dit individu zich te karakterieel en persoonsidentitair te laten gelden en ontplooien binnen de samenleving, waar dat deze ontplooiing louter mogelijk is dankzij de sterke collectieve staatsidentitaire regels, waarden en normen.

 

Photobucket

Aldus is het een logische conclusie dat de heersende monocultuur zal evolueren in functie van de karakteriële ontwikkelingen van de individuen die deze sterke collectieve staatsidentitaire cultuur zijn beginnen dragen. De cultuurevolutie en de instandhouding van de cultuur zal bijgevolg volledig gedragen worden door het bestaan van de individuen binnen deze cultuur zelve.

In een zwakke al dan niet collectieve cultuur, die bovendien nog eens onderworpen is aan de wereldmarkt en het globalisme, zou deze cultuur artificieel gevormd worden, buiten de wil van burgers om, via economische (bvb uitverkoop van eigen culturele instellingen) of beleidsvisionaire actoren (bvb een multiculturele of een GrootRijksdenkende elite aan de macht). In zulk een zwakke al dan niet collectieve cultuur zouden de burgers aldus ontvreemden van het Middel (de cultuur) dat hen bijeen zou moeten houden en hen naar elkaar toe zou moeten laten groeien. Het is dus fundamenteel dat slechts de individuen deze sterke collectieve staatsidentiteit moeten dragen en sturen, en net omwille van het feit dat dit slechts mogelijk is op kleine schaal hangt dit wederom samen met de kleinregionale identitaire en culturalistische staat. 

 

5b. De sterke collectieve staatsidentiteiten moeten zich vertonen in het harmonieus samenleven in de eigen onmiddellijke levensomgeving van elk individu

Photobucket

 

Vermits de menselijke relaties via de sterke collectieve staatsidentiteit sterker tot uiting zullen komen (voorgaande paragraaf) is het een logische conclusie dat dit zich moet voordoen binnen de onmiddellijke levensomgeving van elk individu. Dit is wederom enkel mogelijk binnen de kleinregionale staatssfeer, vermits enkel in de eigen kleine regio de eigen onmiddellijke levensomgeving zichzelf ontwikkelt op basis van menselijke interactie. Vermits de kleine regio met de sterke identiteit garandeert dat het intercultureel conflict onbestaande is zou dit moeten leiden tot een harmonieus samenleven van de individuen binnen de eigen onmiddellijke levensomgeving. Doet er zich echter een conflict voor binnen deze eigen onmiddellijke levensomgeving zal dit tenminste niet een maatschappelijk conflict zijn of verworden, vermits het louter niet om een intercultureel maar louter intermenselijk conflict zou gaan. Dit is conflictbestrijdend politiek denken, gebaseerd op de rationele waarneming wat de mens nu werkelijk is. De uiteindelijke doelstelling en eindmeet van zulk een territoriaal denken dat een grootgrondgebiedelijke confederatie vol van miniscule cultureel-soevereine deelstaten aanhangt is dat het separatisme pas eindigen kan, mag en zal, daar waar het harmonieuze samenleven is bewerkstelligd. Dit is een theorie die het separatistisch gedachtengoed, het vrijheidsstrevende onafhankelijkheidsdenken en het volksnationalistisch en rechts-culturalistisch gedachtengoed stuurt naar een aantrekkelijk, visionair en positivistisch (maatschappelijke harmonie) toekomstideaal.