23-04-08

cultureel-rechts moet cultureel-links in het belachelijke trekken

Cultureel-rechts moet het multiculturalisme in het belachelijke trekken

Het is reeds langer bekend dat multiculturalisten niet echt een culturele mening hebben. Deze mensen hebben geen enkele voeling met het begrip cultuur of identiteit. Deze mensen begrijpen niet identiteit slechts een middel tot beter samenleven is, ipv een utopisch streefdoel. Deze mensen begrijpen niet dat de culturele identiteiten door elke mens worden gedragen, en nooit of te nimmer uit te roeien vallen : identiteit is immers een typisch menselijk reactionair iets dat - bij schaalvergroting van de territioriale staat, centralisering van de Unie, massa-immigratie of implementatie van een continentale identiteit - steeds heropleven zal, en zelfs zal pogen te streven naar overheersing en verspreiding. Dit heet het beschermen van het eigen zelf door het versterken van de eigen kudde. De mens is een kuddedier (samen staat hij sterk), en de multiculturalist negeert dit feit.

Het is een idiotie van de multicultureel te denken dat iedereen pardoes tegelijkertijd zal streven naar die éne grote wereldkudde.
Uiteraard leidt de waanzinnige multicultureel dit af uit het 'denken' dat iedereen gelijk zou zijn, en iedereen goed van aard... niets is minder waar. Een realist/rationalist verwerpt bij een beetje nadenken de multiculturele (toegegeven : mooie) droom, gewoonweg omdat ze nooit of te nimmer haalbaar zal zijn, en omdat ze slechts een voedbodem zal blijken van intercultureel conflict. (voor dit laatste verwijs ik naar dit informatief filmpje )

 

Het is daarom aan cultureel-rechts om het multiculturalisme steevast in het belachelijke te trekken, in plaats van haar gewoon te bestrijden als 'een volwaardige politieke rivaal'.

 

Zo heb ik soms de indruk dat multiculturalisten de moslims niet als volwaardige mensen aanschouwen. Multiculturalisten gaan er immers van uit dat moslims niet in staat zijn op te komen voor hun eigen identiteit.
Waarom stel ik dat zij daar van uitgaan?
Omdat demografisch een Islamitische meerderheid in de toekomst reeds lang bewezen is, doch zij geen enkele angst voelen voor een islamitische verzuiling en de islamisering -> aldus gaan zij er van uit dat islamieten niet in staat zijn hun identiteit te willen of kunnen verdedigen, en aldus gaan zij (de multiculturalisten) er van uit dat islamieten geen volwaardige mensen zijn.

daarom stel ik dat men moet strijden tegen deze suprematische multiculturalisten...

Graag verwijs ik jullie naar een kampioen in deze materie : Mark Steyn!



19-04-08

Kritiek op links-collectivistisch solidariteitsideaal (mbv. Hegel)

De bewustzijnsfilosofie van Hegel als vernietigende logica voor het economisch-links-collectivistisch solidariteitsideaal.

Dit is een logische redering uitgewerkt met behulp van de bewustzijnsfilosofie van Hegel om het linkse solidariteitsideaal, dat steunt op het gelijkheidsbeginsel, onderuit te halen. Ook haalt deze theorie het principe van ontwikkelingshulp onderuit. Ontwikkelingshulp is evenals collectieve solidariteit mijn inziens een gevaarlijk principe dat niet zomaar mag uitgevoerd worden omwille van maar al te gemakkelijke ongewenste en averechtse effecten. Zo leidt solidariteit maar al te gemakkelijk tot armoedebestendiging, economisch en cultureel verval en een heus profitariaat - ondanks de goede bedoelingen van de solidairen. Zo leidt ontwikkelingshulp eveneens maar al te gemakkelijk tot armoedebestendiging, verdoving van de publieke opinie in het ontwikkelingsland en een heus internationaal profitariaat.

Nu volgt mijn redenering die steunt op Hegels filosofie :

Volgens Hegel doet elk individu doorheen zijn leven aan waarheidsbevinding. Het is het zoeken naar de waarheid die schuil gaat achter het leven. Deze zoektocht deelt hij onder in verschillende stadia. Het tweede stadium is deze van het zelfbewustzijn, dit treedt op wanneer men inziet dat ook andere individuen een eigen bewustzijn vertonen (= het optreden van het respect voor de ander). Door deze interactie tussen verschillende 'ik'-personen treed er een interpersoonlijk conflict in werking tussen de verschillende individuen. Dit conflict leidt volgens het monetair overlevingsstelsel tot een bepaalde verhouding tussen deze twee individuen. Dit ontaardt in een toestand waar de één de meester is over de ander en de ander de knecht is onder de één. Dit noemt Hegel de Meester-Knecht-Dialectiek.


decorationHegel stelt (terecht) vast dat de persoon in de toestand van de Meester stagneert in de ontwikkeling van zijn zelfbewustzijn - deze blijft immers in het vroegere stadium van zelfbewustzijn vertoeven dat nog niet heeft leren leven met het feit dat ook anderen zelfbewust zijn en staan op hun eigen onafhankelijkheid; de Meester denkt maw dat hij nog steeds een onafhankelijke is (wat absurd is vermits hij de knecht nodig heeft). De Meester staat dus achtergesteld in de ontwikkeling van zijn zelfbewustzijn.


De Knecht daarentegen (de ondergeschikte) is in staat om meer en meer zelfbewustzijn en zoektocht naar de waarheid achter de dingen te vervolledigen. De ontwikkeling van zijn zelfbewustzijn gaat verder omwille van het feit dat deze nu duidelijk en hard wordt geconfronteerd met het feit dat hij niet onafhankelijk is als individu, maar wel degelijk afhankelijk. Dat is een meer zelfbewuste vorm van besef dan het besef van de Meester die nog steeds in de waan blijft dat hij een individueel onafhankelijk schepsel is in zijn interactiemilieu.

Dit is een versimpelde maar correcte analyse van de zelfbewustwording van het individu in een conflictgebonden monetair stelsel.

Dit Hegeliaans denken ga ik nu afschieten op de VRAAG waarom het nu net komt dat het linkse solidariteitsideaal nu toch steeds deze ongewenste effecten naar voren doet treden . Waarom werkt het linkse solidariteitsideaal averechts op lange termijn?

Antwoord

Solidariteit draait verkeerd uit (profitariaat, economisch verval, cultureel verval, verval onderwijsniveau, armoede, ...) indien de arbeidscapabele uitkering-trekkende (die dus in staat zou moeten zijn toch wel iets te presteren binnen de economie) in de rol van de Meester terechtkomt, terwijl de uitkering-betalende in de rol van de Knecht terechtkomt.
Deze toekenning van rollen zal steeds voorkomen in de staat met een collectivistische opvatting, met een collectivistisch geïnspireerde solidariteit. Getuige daarvan zowat alle sociaaldemocratiën.

De Knecht zou volgens Hegel immers de aanzet moeten krijgen tot een betere ontwikkeling van het zelfbewustzijn (want hij breekt nu met zijn autonoom bewustzijn, hij breekt met het besef dat hij een onafhankelijk individu is - terwijl de Meester dat niet doet).
Maar in onze samenleving zien we een pervers effect : de arbeidende blijkt de Knecht te zijn (immers : de arbeidende klasse blijkt in de sociaaldemocratiën zelfbewuster te zijn) en de uitkering-trekkenden blijken de Meester te zijn (immers : heeft in de sociaaldemocratiën een achtergesteld zelfbewustzijn, een oppervlakkerige visie op mens en maatschappij). Dit leidt ik dus af uit Hegels niet te ondergraven logica.

 

decorationHet perverse effect houdt in feite in dat de arbeidende klasse (de Knechten) de economische activiteit LEIDT (in beweging houdt), terwijl de niet-arbeidende klasse (de Meesters) zelfs niet eens meer leiden moet, niets moet en enkel profiteren moet (kan). DIT feit dat de uitkering-trekkenden géén enkele dwang tot eigen inbreng aan de economie voelen kunnen of voelen mogen (dankzij het collectivistische linkse solidariteitsideaal) bewerkstelligd een neerwaartse spiraal wat betreft kennisverwerving, een neerwaartse spiraal van ontwikkeling van het eigen individuele zelfbewustzijn en een neerwaartse spiraal van welvaart en koopkracht bij de Meestersklasse (uitkering-trekkenden).

Conclusie :

De niet tegen te spreken logische redenering van Hegel (de Meester-Knecht-dialectiek) BEWIJST dat het collectivistische en linkse solidariteits-ideaal enkel kan uitmonden in perverse effecten, en dat gebeurt net omwille van het feit dat de steun-trekkende in de rol van de Meester (onafhankelijk-voelende) wordt geduwd.
De linkse en op gelijkheidsbeginsel steunende collectivistische opvatting dat elk lid van de samenleving moet gesteund worden door de gehele samenleving - zonder of amper met voorwaarden - wordt aldus onderuitgehaald mbv Hegel, ironisch genoeg een door de economisch-linkse kaste hoog gewaardeerd denker.

Net die collectivistische opvatting ligt immers aan de basis waarom de steuntrekkende in de Meesterrol wordt geduwd : zij ontneemt de kans aan de steuntrekkende om door te groeien in zijn zelfbewustzijn, zij ontneemt de steuntrekkende het gevoel van afhankelijkheiddecoration door niets in de plaats te vragen. Of hoe een morele 'verworvenheid' in het rationele nadeel kan vervallen. 

Een mooi voorbeeld is Wallonië, waar de links-collectivistische solidariteit al 30 jaren hoogdagen viert (mede dankzij de gigantische transfers vanuit Vlaanderen en het federale systeem) - doch enkel en alleen het tegenovergestelde bewerkstelligd.


Men mag het rationele denken binnen de politiek niet ontkennen. Collectivistische solidariteit moet door élke rationalist bekritiseerd worden.

27-03-08

Het irrationele fundament van 'de democratie'

The Wave als voorbeeld van het irrationele fundament van 'de democratie' en 'de wil van de meerderheid'

De korte film 'The Wave' (50 minuten is gebaseerd op een experiment van de geschiedenis docent Ron Jones op Cubberly High School in Palo Alto (V.S.) in 1967.

Hieronder een korte beschrijving 

 

 

 Jones kreeg van leerlingen de vraag voorgelegd hoe het mogelijk was dat iemand als Hitler zo'n aantrekkingskracht had op mensen. Toen hij het antwoord op die vraag schuldig moest blijven startte hij een experiment.
Dit experiment verliep boven verwachting. Na een paar weken was er een beweging in het leven geroepen, ‘The Wave’ , waarvan de leden op zoek waren naar een sterk gemeenschapsgevoel en een gezonde werk-discipline. Maar al spoedig werd de beweging met zijn mysterieuze leider, een doel op zich. Tegenstanders van ‘The Wave’ werden vijanden en oude vriendschappen werden beëindigd. Kritiek op ‘The Wave’ werd beantwoord met agressie en intimidatie. Een tijd lang leek Jones de controle over de beweging helemaal kwijt tot hij de leden confronteerde met wie hun mysterieuze leider was, Hitler zelf. Deze onthulling shockeerde de leerlingen zeer en velen barstten in huilen uit. Ron Jones besloot het experiment met de volgende woorden:

decoration

Dit experiment en deze mijn inziens goede reconstructie ervan geeft aan hoe ik denk over het meerderheidsdenken. Het meerderheidsdenken wordt maar al te vaak aanschouwd als 'het denken van het grote gelijk'. Elkeen van jullie heeft wel eens gehoord over 'de wil van de meerderheid' of 'de wil van het volk'. Hoewel ik persoonlijk enige sympathie heb voor het cultureel-rechts en nationalistische denken moet ik toegeven dat men er gewoonweg niet kan van uitgaan op rationele basis dat de meerderheid van een bevolking/volk in staat is een politiek-intelligente keuze te kunnen maken wat betreft het verkiezen van hun leiders en het kiezen van het beleid dat moet worden gevoerd. Net zomin als dat de meerderheid een goede handarbeider zou zijn, net zomin als dat de meerderheid een goed kunstenaar zou zijn, net zomin als dat de meerderheid een goed chirurg zou zijn, net zomin is de meerderheid een politiek-goedbewuste kiezer. Dit is mijn fundamentele kritiek op het alomprezen democratische denken en gebeuren dat - zoals we reeds lang weten - maar al te gemakkelijke slechte leiders zonder enige politieke ruggegraat plaatst in de hoogste regionen van het beleidsstelsel. Een democratie is in feite synoniem voor een politiek stelsel dat toelaat dat een politiek-onbekwame meerderheid een politiek-onverantwoord beleid verkiest over de politiek-bekwame minderheden. Het is een volslagen irrationele idiotie om te beweren dat 'de wil van de meerderheid' de politiek verantwoorde wil is. Democratie ligt ons misschien nauw aan het hart - omdat er voorlopig geen enkel ander beter/eerlijker systeem voor handen lijkt - maar wil men als Rationalist binnen het politiek denken eerlijk overkomen, dan moet men toegeven dat er een fundamenteel irrationalisme schuilt in het democratische ideaal.